MET DANK

De dagen zijn soms zo lang!
De eenzaamheid maakt je bang!
Je gevoelens omzetten in woorden,
Is dansen op losse accoorden.

Je wenst te genieten van je leven;
Alles wat was... opnieuw beleven,
Maar dat "knagende" belet je "Het"!
Vaak lig je huilend in bed.

Er wordt een hand naar je uitgestoken;
Met troostende woorden wordt tot je gesproken.
Je krijgt dat verschrikkelijk betutteld gevoel'
Dus verroer je geen vin op je stoel.

Je voelt je volledig onbegrepen.
De vragen zijn steeds zo pijnlijk geslepen:
"Nu voel je je toch al stukken beter?
Vraagt dan zo'n echte "betweter".

Je zou het dan willen uitschreeuwen:
"Wat ik voel,begrijp jij in geen eeuwen!
Je zegt dat je naar me luistert!
't Is je oor,maar niet je hart dat luistert"!

Als 't je hart is,dan zou je begrijpen
Dat voor ons niet alles ligt voor het grijpen;
Dat we nu eens ALLES kunnen
En morgen ons volledige rust moeten gunnen!

't Voornaamste is dat we kunnen genieten
Van die zeldzame momenten,met "voelsprieten",
Van gehoord en begrepen zijn.
Daaruit putten we de kracht van gelukkig zijn.

Dank je voor al die goed bedoelde daden;
Ze geven,zonder dat we het merken,krachtdraden
Die we langzaam samen breien
Tot een netwerk waarop we groeien en gedeien.

Gaby, geschreven op 10-10-2005
en opgedragen aan alle chronische pynpatienten.