Limericks: klik op: Limericks van een pijnpatiënt
=Nieuw =Nieuw|
Een jonge gast was te Brugge Sint-Kruis
wat aan het surfen met zijn computermuis. Er was pijn die hij niet zelf kon verklaren en vroeg zich af of er nog mensen waren. Zo kwam bij hem 't lichtpuntje in huis. |
Jij ... verdomde pijn van weleer,
waarom ben je hier telkens weer? Ik had je nochtans heel erg verbannen en maakte intussen veel andere plannen. Door jou ben ik triest, ik wil je niet meer. |
|
Ben je zo eenzaam of ben je alleen,
is er dan niemand of niks om je heen. Misschien is 't je pijn ofwel je verdriet, waarvan je denkt dat niemand het ziet. Maar hier zijn we samen, sterker dan één. |
Als ze eens wisten hoe ik me nu voel,
iemand hier die begrijpt wat ik bedoel? Ergens willen zijn, ver weg van hier, niks moeten doen, geen zin in plezier. Kille ruimtes, de herfst, donker en koel. |
|
Er moeten er nog heel wat gaan leren,
hoeveel zijn er niet die zomaar beweren dat alles wat zij zien de waarheid is en hetgeen wij voelen afdoen als "mis". Wat weten zij dan van revalideren. |
't Was op een dinsdag, 'k weet het nog goed,
het is ermee moeten leven die me pijn doet. Ze hadden eindelijk een diagnose gesteld. Failed Back Surgery werd aan mij verteld. Ik weet nog steeds niet hoe het nu moet. |
|
Bedankt lieve dokters, jullie waren de besten,
ik dank het ziekenhuis om het ook te verpesten. Nu moet ik wel vechten tegen chronische pijn maar bedankt, zonder jullie zou dat er niet zijn. Wil je in 't vervolg ergens anders gaan testen. |
Ik heb er weer van, gebonk in mijn hoofd
als scherpe naalden, voor de helft verdoofd. Hoe moet ik nu toch de dag gaan trotseren, ik kan me nergens nog op concentreren. Het ging toch verdwijnen, ze hadden 't beloofd. |
|
Het is weer zo'n nacht, ik kan niet slapen,
uren na één, naar 't plafond liggen gapen. 't is zelfs nog geen licht, de dag breekt niet aan. Ik moet uit bed maar waar moet ik gaan staan. Alles doet pijn, zelfs mijn keel moet ik schrapen. |
Jij ... verdomde pijn van weleer,
waarom ben je hier telkens weer? Ik had je nochtans heel erg verbannen en maakte intussen veel andere plannen. Door jou ben ik triest, ik wil je niet meer. |
|
Ik ben rugpatiënt, niet minder spontaan
heb zelfs besloten zo verder te gaan. Zie mij maar lopen, op zoek naar mezelf tastend in 't duister aan ieder gewelf. Waarheen je ook wil, ik zal er staan. |
Van elkaar houden… dat kenden we wel,
mekaar hard missen ontdekten we snel. Pak jij maar de dagen, ik doe de weken, het lijkt net gelijk maar nader bekeken komt er wat vlugger een eind aan 't getel. |
|
Op mijn eiland daar trekt men geen lijnen,
daar zie je altijd het zonneke schijnen. Ach, ik weet alleen, het is richting "zee" als ik het vind mag je gezin met me mee. Laat het nog even in gedachten verdwijnen. |
Goedemorgen meneer, ik bel eens voor mijn dossier,
je weet wel zo'n bundel met allerlei papier Sorry hoor, dat ik het nu al aan je vraag maar 't is ook belangrijk voor mij vandaag. Geef je me antwoord binnen het kwartier. |
|
Als ik droevig ben kan ik enkel schrijven,
want de pijn verplicht mij in bed te blijven. Ze posten voor jullie met mondjesmaat, is wat me daarna te wachten staat. Samen met mijn tranen kunnen ze meedrijven. |
Waarom open jij eigenlijk nu pas je ogen,
zie je nu wel dat ik nooit heb gelogen? Toen ik sprak over pijn wou je niet luisteren, zelfs niet als ik in mezelf zat te fluisteren. Je keek gewoon langs mij, wat voorovergebogen. |
|
Na dagen sliep ik eindelijk weer eens zacht,
toen besloot de verpleegster van de nacht, mij te komen wekken voor een praatje. Ze vroeg me van alles en gaf een extraatje. 'T was wel fijn, maar 'k had niets verwacht. |
Dokter "stijve hark" kwam ook nog wat zeggen,
ik dacht dat hij mij iets uit kwam leggen. Hij schoof gewoon de bal wat door en zei "mijn collega komt daarvoor". Dan moest ik maar even met hem overleggen. |
|
Schuif al je zorgen maar aan de kant,
ga nu toch feesten, al davert het land. Genieten is wat je vandaag mag doen en vooral het krijgen van menig zoen. Weet dat er hier ook een kaarsje brandt |
Terwijl ik mezelf van een koffie bedien
heb ik nog niemand op straat gezien. Welke dag gaat er nu weer ontluiken, ik zal ze maar best voorzichtig gebruiken. En uit voorzorg zet ik mijn "stim" op tien. |
|
Hoe meer ik luister waarover je praat
hoe beter ik begrijp om wat het gaat. Daarvoor hoeft men niet uitzonderlijk te zijn, alleen tijd kunnen maken voor anderen hun pijn. Ik durf ook kijken wat tussen de lijnen staat. |
Waarom mogen wij niet in vrijheid leven?
Wie kan zoals wij dikwijls zoveel geven? Mijn levenspad was ook bezaaid met rozen, niemand heeft toch voor verdriet gekozen. Waar is ons recht op genezing gebleven? |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|